...

μπλεγμένα στα μαλλιά σου ζάχαρη και στάχτες αγριολούλουδων
καμμένη γη
και περπατήσαμε πάνω της
μπροστά μας πράσινοι λόφοι, πίσω αποκαΐδια.

την μάθαμε καλά την τέχνη αυτή.
ζωγραφίσαμε με κάρβουνο τις μνήμες και τις μυρωδιές της νιότης μας.

η χρυσαφιά πλεξούδα των είκοσί μας χρόνων έγινε νήμα και θηλιά περασμένη στο λαιμό μας.
τώρα πλέω μονάχη μου σε νερά βαμμένα με το κόκκινο κρασί της μεθυσμένης νιότης μου
θα με ξεβράσουν αργά ή γρήγορα στα συντρίμμια της Βαβέλ μου
ερείπια, πέτρες και χώμα.

οι ουρανοξύστες απλά χλευάζουν μέσα από τα κίτρινα φώτα τους το βήμα μου
το βήμα μου που χάνεται δίπλα σε όχθες ποταμών
σε γέφυρες με επιγραφές αρχαίες και σε μια θάλασσα κάπου στο νότο.