Θαλασσινέ φίλε

Πες μου, είμαι φίλος σου;

Αφού δεν είμαι εκεί όταν με θες.

Αφού σε προδίδω και σε τσιμπάω και σε σπρώχνω και σε δαγκώνω.

Αφού στέκομαι τόσο μικρός δίπλα σου

και για να σε φτάσω σου τραβώ τους ώμους προς το χώμα.

Και αφού δεν είμαι η αλήθεια σου

και αφού δε φύλαξα για σένα το καλύτερο εγώ μου

γιατί με θες φίλο σου;

Αφού δεν είμαι ...

Είχες ποτέ ένα κενό μέσα σου φίλε μου;

Έχεις νιώσει ποτέ η κάθε σου εισπνοή να είναι δηλητηριώδης

και πικρή;

Έχεις κοιτάξει ποτέ τον καθρέφτη και να δεις ένα πρόσωπο

πιο όμορφο απ’τις άλλες μέρες

μα και τόσο άγνωστο;

Είχες ποτέ μια πληγή στην καρδιά

που να στάζει αίμα πάνω στο παπούτσι σου;

Ένιωσες ποτέ φίλε μου στο κεφάλι σου ένα μούδιασμα

που κατεβαίνει στη ραχοκοκαλιά σου

αλλά ποτέ δε σ’αφήνει και μόνο σε ρίχνει;

Πες μου εσύ φίλε μου,

είχαν ποτέ τα δάκρυά σου γεύση γλυκιά και άρωμα πικάντικο;

Είδες ποτέ στα δάχτυλά σου μια ρωγμή που δε φαίνεται να τελειώνει

που μακραίνει και χάνεται πίσω από τα βλέφαρά σου;

Αγκάλιασες ποτέ ένα σώμα που δε σου ανήκει μα το θες δικό σου;

Και πες μου, είχε ποτέ το φιλί λίγη αλμύρα και άμμο;

Μα τώρα ξέρω.

Είμαι ο φίλος σου.

Νιώθω το κενό μέσα σου, φίλε μου.

Την ανάσα σου δηλητηριώδη και πικρή

τη νιώθω

κι ανοίγω το παράθυρο να μπει κρυστάλλινος αέρας

να την τυλίξει.

Γιατί βλέπω το πρόσωπό σου απόμακρο και όμορφο

πιο πολύ από τις άλλες μέρες.

Γιατί το αίμα από την πληγή σου στάζει στο παπούτσι μου.

Γιατί το μούδιασμά σου σε γκρεμίζει

μα σε πιάνω εγώ, φίλε μου.

Γιατί για μένα γίναν τα δάκρυά σου γλυκά, με άρωμα πικάντικο.

Γιατί κρατώ στη χούφτα μου τις ρωγμές σου

και τις φιλώ να κλείσουν.

Γιατί το σώμα μου δε σου ανήκει

μα είναι δικό σου.

Γιατί το φιλί μου έχει αλμύρα και άμμο.

Γιατί το ταξίδι που άρχισε

για σένα κι εμένα

ό,τι και να κάνεις δεν τελειώνει εδώ.

Δεν τελειώνει πουθενά.

Γι’αυτό σου λέω, φίλε μου

Κράτα με

και θα έρθει το πρωί ένας κόκκινος ήλιος.

Θα ζεσταθούν οι καρδιές μας

Θα γεμίσουν οι αγκαλιές μας

αλμύρα και άμμο...