Κούβαν-ερ

Άνοιξε η πόρτα. Του αεροπλάνου. Περίμενα λίγο. Υπομονετικά. Με διακρίνει η υπομονή εμένα, βέβαια. Μα και πώς όχι δηλαδή; Είχα υπομείνει πτήση 7 ωρών και θα μας βάλει κάτω το πεντάλεπτο; Ε όχι. Δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους ανυπόφορους γκρινιάρηδες που σε σπρώχνουν στη σειρά νούμερο 35 μόλις ακούσουν ότι κάτι μπορεί και να κινήθηκε στη σειρά νούμερο 1. Σαν το διπλανό μου, που μου’ρθε να του τραβήξω τρελή αγκωνιά να λυτρωθώ από την παρουσία του. Κι ο κόσμος όλος. Βασικά σκεφτόμουν πως αν είχα μαντικές ικανότητες (όπως τόσοι άλλοι άλλωστε) θα τον είχα καταλάβει από την απογείωση και θα τον είχα ήδη κατακεφαλιάσει, να μάθει αυτός να μας πρήζει μια τέτοια μοναδική ώρα. Πόσες φορές να αξιωθώ η γυναίκα να ταξιδέψω στην Κούβα ξανά; Άσε με να το ζήσω χωρίς παράσιτα, κύριος. Τέλος πάντων. Τ'αφήνω.

Και το άλλο δεν το κατάλαβα αμέσως όμως. Δεν ήμουν και πολύ προετοιμασμένη. Είχα μεν διαβάσει ταξιδιωτικούς οδηγούς, είχα δει ντοκιμαντέρ, είχα κάνει την έρευνα μου ως άλλη εναλλακτική τουρίστρια. Αυτό όμως πώς μου διέφυγε; Άγνωστον. Πάντως είναι γεγονός πως αγνοούσα παντελώς το πώς μπορεί να είναι η αίσθηση του αέρα στην Αβάνα.  Ζεστός ναι. Αυτό το περίμενα.  Αλλά πλησιάζοντας προς την πόρτα, με τον ενοχλητικό πισινό μου να με σπρώχνει σε κάθε ευκαιρία με αυτό το τυχαίο δήθεν σκούντηγμα στο πόδι ή το χέρι, και ενώ προσπαθούσα να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου για να μην τον διαολοστείλω, άρχισα να εισέρχομαι σε μια άλλη διάσταση, σε έναν άλλο κόσμο. Ήδη από πριν βγω από το αεροπλάνο, η Κούβα με καλωσόριζε με το πιο αδίσταχτο πρόσωπό της.

Το λέω με κάθε βεβαιότητα πλέον. Ο κουβανικός αέρας μπορεί να σε πνίξει! Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα άλλο μέσο. Δεν είναι αέρας αυτό το «υλικό». Είναι μια πηχτή μάζα, ζεστή και υγρή. Ξέρω, ακούγεται αηδία. Είναι αηδία. Για να το αποδεχτώ και να καταφέρω να εισπνέω σαν άνθρωπος όσες μέρες έμεινα εκεί, επαναλάμβανα στον εαυτό μου πως είναι κι αυτό ένα από τα παράδοξα αυτής της χώρας. Μόνο έτσι. Αυτή η παραδεισένια εικόνα της Καραϊβικής που ήταν με τόση προσδοκία ζωγραφισμένη στο μυαλό μου μήνες πριν το ταξίδι, κόντευε να πνιγεί σε μια λασπερή ατμόσφαιρα που απειλούσε να καταπιεί κι εμένα. Και δεν είχα καν βγει από το αεροπλάνο.

Μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο που θα έμενα, με άλλα λόγια στο air condition που θα με έσωζε από βέβαιη καρδιακή προσβολή και κρίμα το κορίτσι σε τόσο μικρή ηλικία, ένιωθα ασφυξία. Για να βγω να πάρω ταξί έξω από το αεροδρόμιο λες και έκανα χώρο με τα χέρια μου για να περάσω αυτή τη μάζα και να προχωρήσω. Φανταστείτε σαν να κολυμπάτε πρόσθιο κάθετοι, περπατώντας. Αυτό. Ο ιδρώτας μου (εξαιτίας των 30 βαθμών κελσίου) είχε φυσικά προστεθεί στο χάος που με περιτριγύριζε και όλη αυτή η αίσθηση με είχε ζαλίσει. ‘Εκτος κι αν είστε ασθματικοί, φυματικοί, με πνευμονία ή αν έχετε κι εσείς πάει στην Αβάνα, δεν είναι εύκολο να φανταστείτε πόσο δυσάρεστο είναι αυτό το απλό, το να μην μπορείς να πάρεις ανάσα.

Αλλά όπως όλα στη ζωή μου, έτσι κ αυτό το περιστατικό κείται ανάμεσα στα δύο άκρα της διττής του φύσης. Τη δυσάρεστη, γκρινιάρικη, μίζερη από τη μία και την υπέροχα ευτυχή, χαρούμενη και τραγουδιάρα από την άλλη. Και νομίζω μόνο αν έχετε αναρρώσει από άσθμα, φυματίωση, πνευμονία ή αν έχετε κι εσείς πάει κάποτε στην Κούβα μπορείτε να καταλάβετε πως ακόμα και χωρίς ανάσα (προσωρινώς), τέτοια ταξίδια αξίζουν κάθε τίμημα. Ιδίως αν το τέλος της ιστορίας είναι αίσιο, με ανάκτηση ανάσας και προσαρμογή στον κουβανικό αέρα. Μαζί με ρούμι...Και πούρα...Και μουσική...Και χορό... Και σοσιαλισμό...Και... Και... Και...