ΒήμαUFO

Ρε κάτι σταυροδρόμια η ζωή...Ρε κάτι διλήμματα που σε κόβουν στα δύο μέχρι να σου κάνουν τα νεύρα μικρά μικρά κομματάκια, και να στα δώσουν να τα φας ένα ένα, αργά και βασανιστικά. Ρε μια κατάσταση...Μου έχει στουμπώσει όλο το πνευματικό μου σύστημα και δεν μπορώ να επεξεργαστώ άλλα πράγματα.

...

Λοιπόν όμως, δεν είναι η πρώτη φορά. Σίγουρα όχι. Θυμάμαι κι άλλοτε να είμαι εκεί στη μέση του δρόμου (της ζωής της πλανεύτρας λέω, όχι κανενός κανονικού δρόμου), να κοιτάζω ταμπέλες με αγγλική μετάφραση, ενίοτε και γαλλική και ισπανική, αλλά κυρίως γερμανική, και να μου έρχεται να αναζητήσω UFO λύση εξ ουρανού. Δηλαδή προκειμένου να μη χρειαστεί να πάρω εγώ μια απόφαση, θα ήμουν ικανή να καλέσω εξωγήινες ενισχύσεις! Ούτε καν «θεϊκές». Λέω εξωγήινες, με την έννοια της νοήμονος ζωής άλλου πλανήτη, χειροπιαστά πράματα, όχι θρησκευτικές αηδίες.

Αλλά ποτέ δεν ήρθαν για βοήθεια οι άτιμοι. Ούτε μια φορά οι μπαγάσηδες. Μόνη ήμουνα, με άπειρες σκέψεις να χοροπηδούν στο μυαλό μου όσο προσπαθώ να διαλέξω το μονοπάτι μου. ( Άντε πάλι. Μεταφορικά μιλάω, το μονοπάτι της ζωής, το πολυσηζητημένο και πολυτραγουδισμένο). Η κάθε σκέψη μου κάνει πάρτυ. Η μια λέει το μακρύ της, η άλλη το κοντό της. Καμία συνοχή. Κοντεύω να τρελαθώ. Με μένα. Μόνη μου. Με τον εαυτό μου. Μα είναι τραγικό να σε τρελάνουν τα δικά σου αδιέξοδα στα καλά του καθουμένου, δεν είναι;

Και πάνω που κάνω αυτή ακριβώς τη σκέψη, ότι δε θέλω να τρελαθώ από το αδιέξοδο, γιατί ποιος ξέρει πόσα άλλα με περιμένουν όπου να’ναι, η λύση σκάει αστραπιαία! Την έχω, τη σκέφτομαι με τόση ευκολία που το πόδι μου γλιστράει προς την κατεύθυνση που αποφάσισα. Αβίαστα, μόλις χαλάρωσα, μου ήρθε κατακέφαλα και τράβηξα το δρόμο που ήθελα. Τώρα και κάθε φορά.

Το ένα βήμα φέρνει τ’άλλο, και τα δυο, κάποια στιγμή ελπίζω, την ευτυχία μου.

Λες και κάνα UFO;;;