...
Άκου λοιπόν και εσύ. Κράτησε λίγο τη σκέψη σου σταθερή στο τεντωμένο σκοινί.

Κράτα την ανάσα και την ισορροπία σου και μόνο άκου.

Άδραξε τις δικές μου λέξεις τώρα,

κρέμονται οι φράσεις μου σχοινιά από το ταβάνι

πέρασε μέσα τους τα δάχτυλά σου και βάστα γερά.

Δείξε μου εμπιστοσύνη,

έμεινες καιρό μόνος σου με τον ήχο της φωνής σου να σε ξεχειλίζει
να βγαίνει με δύναμη και να χτυπά τους τοίχους,

με βιά να ξαναγυρνά, μέσα σου να χώνεται σαν φουσκωμένη θάλασσα.

Για αυτό ψάχνεις να φτιάχνεις καράβια,

δυνατά σκαριά να ταξιδεύουν στα θυμωμένα σωθικά σου.

Δώσε για λίγο τα κουπιά και άραξε στην πρύμη, να νιώσεις την αλμύρα των υγρών σου.