...

Όταν τα χέρια στέκουν άδεια, αδέξια φερμένα στο πλάι, οι ώρες κυλάνε σαν σαλιγκάρια σε μποτιλιάρισμα μετά από βροχή.

Τα χέρια ονειρεύονται το σώμα, αναζητούν να περιπλανηθούν πάνω του, μέσα του,

και το ρολόι της πλατείας δείχνει μεσάνυχτα.

Κλείνουν τότε οι αστοί τα παράθυρα κλειδώνουν τις πόρτες και βάζουν τα χέρια κάτω από τα λευκά σεντόνια, γύρω από τα μαξιλάρια.

Τότε δώδεκα ακριβώς τα χέρια κουρνιάζουν ανάμεσα στα πόδια σαν άγρια ζώα σε αιχμαλωσία.