Ραντεβού ταβάνι

Tο έβαλα πρόγραμμα. Πώς το λένε. Το βράδυ, ραντεβού ταβάνι!

Είπα, θα κάτσω να κοιτάω το ταβάνι. Κατά τις έντεκα το βράδυ θα μείνω ξαπλωμένη και θα το κοιτάω. Να δω ρε παιδί μου αν έχει κάτι να μου πει. Μήπως έχω εγώ να του πω κάτι. Να τα πούμε, γενικώς.

Από αστείο ξεκίνησε, μη νομίζεις. Δεν μπορώ, λέει, να κάτσω ήσυχη και να μη σκέφτομαι κάτι άλλο παρά μόνο το ταβάνι. Ακούς εκεί. Κι εγώ, με ξέρεις, αν μου πεις ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι, θα το κάνω πάσει θυσία! Ε, και είπα να το δοκιμάσω. Στο κάτω κάτω, τι είναι ένα ραντεβού με το ταβάνι; Άλλα κι άλλα ραντεβού έχω πάει με κάθε ξενέρωτο, βαρετό ή φλύαρο, ψώνιο ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Ένα ταβάνι, σκέφτηκα, είναι πολύ καλή περίπτωση. Δε μιλάει, δε λαλάει. Δηλαδή, πόσο άσχημα να είναι;

Και το’χα, λοιπόν, στο νου μου για μέρες. Το επεξεργαζόμουνα. Ήθελα να το φάω ώριμο το φρούτο, όχι να μου έρθει ξαφνικό. Όσο και να το πεις είμαι παρθένα στο σπορ. Κι επειδή ξέρω ότι κάποιος λόγος υπάρχει που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, ήθελα να είμαι προετοιμασμένη για το παρεάκι.

Κι από το πρωί σήμερα το είχα βάλει σκοπό. Όλα με πρόγραμμα φυσικά. Δεν έχω λέω διάβασμα κι εργασίες. Δεν έχω δουλειές. Είμαι χαλαρή. Ε να το κάνω, βολεύει! Και περνούσαν, που λες οι ώρες, και το’χα σίγουρο. Όλο και πιο έτοιμη ένιωθα. Όλο και πιο πολύ μου άρεσε η ιδέα. Μέχρι και το άλμπουμ που θα άκουγα παράλληλα είχα βρει η δικιά σου. Δεν ήθελα να γίνει έτσι ξεροσφύρι, να’χουμε και μια μουσικούλα βρε αδερφέ. Να υπάρχει κάποιος να μιλάει. Να υπάρχει κάτι εκτός από αυτό κι εμένα. Μην πέσει παγωμάρα από την πρώτη φορά.

Γυρνάω σπίτι. Μπαίνω στο δωμάτιο, ανοίγω υπολογιστή και βρίσκω το άλμπουμ. Αρχίζω να το ακούω έτοιμη να αλλάξω ρούχα και να αράξω στο κρεβάτι μου ανάσκελα, ακριβώς όπως είχα προγραμματίσει. Η ιδέα μού άρεσε όλο και πιο πολύ. Είναι όλα ιδανικά για την πρώτη μου φορά. Είμαι έτοιμη. Κι όχι μόνο αυτό...νιώθω ότι το έχω ανάγκη κι ότι θα μου αρέσει στο τέλος!

 ...

Αν ήμουνα σε ταινία, ο σκηνοθέτης θα μπορούσε πολύ αστεία να με απαθανατίζει την ώρα που με την πιο καλή μου, την πιο φρέσκια μου σπιρτάδα σηκώθηκα από την καρέκλα, πριν καν ολοκληρώσω τη σκέψη μου για το ότι μάλλον το έχω ανάγκη, χωρίς καν να βγάλω τα ρούχα μου. Με βήμα ταχύ πήρα σκούπες, σφουγκαρίστρες, κουβάδες, σφουγγαράκια, ξεσκονώπανα και άρχισα, αν έχω το θεό μου, να καθαρίζω το δωμάτιό μου ΚΑΙ το μπάνιο. Αδιόρθωτη λέω, ανίατη περίπτωση.

 ...

Το άλμπουμ έχει παίξει τουλάχιστον δύο φορές τώρα πια που έχω τελειώσει. Το δωμάτιο και το μπάνιο λάμπουν. Μυρίζει το καθαριστικό απ’έξω από το σπίτι. Τη λεκάνη τη γλείφεις άφοβα. Το παρκέ μου λάμπει. Μόνο τα τζάμια δεν έκανα. Πάλι καλά.

Κι όταν πια, θα έλεγες, ότι τώρα τουλάχιστον θα πάει στο ραντεβουδάκι...όχι κυρίες και κύριοι. Όχι. Κάθομαι εδώ και σας γράφω την εμπειρία μου. Δεν ήταν στο πρόγραμμα, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, είναι κάτι. Δεν είναι «τίποτα».

Και ναι είναι γεγονός λοιπόν. Δεν μπορώ να κάτσω στ’αυγά μου. Δεν μπορώ να ηρεμήσω και να διαλογιστώ σαν τους γαλήνιους ανατολίτες. Δεν μπορώ ρε παιδιά...

Και ερωτώ: Είναι σοβαρό γιατρέ μου;;;